طراحی داخلی کافه آماژ (Amage)، تجسمی زیبا از پیوند معماری ارگانیک و سبک مینیمالیسمِ گرم (وابی‌سابی) است. در بدو ورود، کانتر بار با پوششی از کاشی‌های براق و شیاردار به رنگ سبز زیتونی، به عنوان قلب تپنده کافه خودنمایی می‌کند که تضاد دلنشینی با پالت رنگی خنثی، نود و خاکی دیوارها ایجاد کرده است. فرم‌های منحنی و طاق‌های هلالی (Arch) که در سراسر فضا از سقف تا تورفتگی‌های دکوری دیوار امتداد یافته‌اند، حس خشونت خطوط صاف را از بین برده و جریانی نرم و دعوت‌کننده به محیط می‌بخشند.

کف‌سازی فضا با استفاده از متریال ترازو (Terrazzo) در کنار تایل‌های طرح‌دار سنتی در بخش‌هایی از کافه، به تفکیک بصری فضاها کمک کرده است. مبلمان چوبی با طراحی سفارشی و فرم‌های گرد، آینه‌هایی با برش‌های ارگانیک و نامتقارن، و استفاده از سفالینه‌های دست‌ساز در قفسه‌ها، همگی تاکید بر اصالت متریال طبیعی دارند. نورپردازی ملایم از طریق لوسترهای آویز مدرن با فرم‌های سیال و نورهای خطی مخفی، در کنار المان‌های گیاهی و تیرهای چوبی سقف، کافه آماژ را به پناهگاهی دنج، معاصر و آرامش‌بخش تبدیل کرده است.